onderweg
knollentuin
allerlei
links
contact
druivenrank





Liefdesdans





HILVERSUM – 2011






Monogaam zijn, vreemdgaan, verstandstrouwen, scheiden; in het
tv-programma Café de Liefde wordt weer veel gepraat over de in Nederland gepraktiseerde liefde. Maar je kunt haar ook dansen.


Liefhebben is als een dans. Waarbij het de kunst is de lichtheid en het plezier niet te verstoren door een blok aan iemands been te worden. Blijf dansen, de dansvloer en je eigen voeten zijn de grond van je bestaan, niet de armen van die veronderstelde Ene in wie het goed hangen is. En wissel tijdens het vloeien van de tonen en noten regelmatig van danspartner – het eerste gevoel van vlinders is daarvoor een mooi moment –, durf te leiden, durf te volgen, en merk gaande de passen met wie je het spel het liefst speelt.
Nu is ook dansen niet zonder pijn. Misschien is er niemand die je vraagt, misschien wil niemand zich geven, misschien is de hij of zij op wie je je oog liet vallen al aan de zwier met een ander. Daar gaat je hart, aan diggelen, en iedereen danst vrolijk door, behalve jij. Dan is het fijn om even met Schopenhauer te dansen. Wie had dat gedacht, de sombermans die elke dag op dezelfde tijd met zijn geliefde poedel uit wandelen ging, dat juist bij hem je gebroken hart in goede handen zou zijn. Hij zal niet zeggen dat er nog zoveel andere leuke jongens en meisjes zijn, dat je niet zo dramatisch moet doen en je je beter kunt vermannen. Nee, Schopenhauer weet dat romantiek zo’n grote rol speelt in ons bestaan omdat het de basis vormt voor de volgende generatie. Het maken van nieuwe mensen, of je je daar nu bewust mee bezighield of niet, dát ligt er aan dat ontregelende vuur ten grondslag. Hoeveel fundamenteler kan het zijn wat je hier op aarde doet? Alle reden dus om hartzeer serieus te nemen.
Maar alles gaat over, of in elk geval voorbij, en de dans vervolgt, gelukkig maar. Een paar rondjes met de Nederlandse filosoof Jan Drost of de Zuid-Amerikaanse psycholoog Walter Riso kunnen geen kwaad. Deze heren gooien het verstand in de strijd als het over zaken van het hart gaat, en schreven daarover in respectievelijk Het romantisch misverstand en Liefde zonder leed. Denken over de liefde in plaats van het o zo verslavende blinde volgen van dat dwingende, met romantische verwachtingen beladen hart. Met als mogelijke winst het herkennen van gewoontepatronen en daarzonder wellicht te komen tot een manier waarop het leven wél te delen blijkt.
En dan, dan komt Rumi, de Perzische dichter, mysticus en soefidanser. Laat je door hem verleiden voor weer een nieuwe dans, al is hij al meer dan zevenhonderd jaar dood, doe als hij en ‘heb lief alsof je nooit gekwetst bent’, durf te blijven dansen, wat er ook gebeurd is, gebeurt, gebeuren zal. Wervel tot liefde alles is en alles liefde, laat de sterren en planeten om je eigen as draaien tot je uit niets anders bestaat dan de beweging van het tollen. Maak je dansende hart zo groot als de hele wereld en je bent nooit meer alleen.

terug